17/1/2009 - KIRIK KALPLER YOKUŞU...

                      kirpikleri kırk çocuk,

                      çiğneyip durduğun dudaklarından…

                      ……………..

                      gözlerin küllenmiş yangın yeriydi,

                      ….…..

                      uzaktın,

                      kıyamadım sessizliğine..

                      .………......………………………* ”

İçte hüzün,,gözde nem,,yorgun ayaklarıyla her ruhun

aşinası olduğu bi caddenin,bin yıllık adıdır ;

“kırık kalpler yokuşu” …

taze bi yaradan sızan,sıcak kan gibi süzülür yorgun adımlarınız,

basar gölgenizin üstüne…..

yokuş dik,,yürek yaralı,,gölge üzgün,,

düşeriz kaydımızı keyif defterinden kendi ellerimizle….

……………………

tıpkı “mutluluk parkı”,, “sevda çıkmazı”,,

“aşk sahili”,,“hayal bulvarı” gibi

hemen hemen hepimizin uğrak yerlerinden,

bildik mekanlarından biridir “kırık kalpler yokuşu”...

yani “hayat” dediğimiz bu şehrin,,adresi herkes tarafından bilinen en loş semti….

Artık bi dostun yanlış anlaması mı olur kolumuza takıp girdiğimiz,,

yada sevdiceğin bi ağır sözü mü alır getirir bizi bu bildik yokuşun başlangıcına,,o belli olmaz…

bazen bi anın yakıcı öfkesi,,bazen yakınlarımızın sebepsiz ilgisizliği

bazen de kendi kendimize alınıp bişeylere

kimseye sezdirmeden sürüklendiğimiz,,,

ama illa,,

ama mutlaka,

hiç değilse bi ömürde en az bi defa,,

hepimizin bi sebepten yolunun düştüğü,,

kırgın görüntüsüyle solgun,,

hüzün kokusuyla ağlamaklı,,

bi dolu müdavimi sendelemiştir

taştan kaldırımlarında bu yokuşun

yürekte figan,gözlerde buğu….

………….

“nasıl yapar”,,”nasıl görmez”,, “nasıl anlamaz” çığlıklarıyla içten içe,

“bunu yapmamalıydı”,, “hakketmemiştim” sitemleriyle

fısıltı halinde

yorgun ruh adımlamaya başlar yolunu

“kırık kalpler yokuşunun”

taştan kaldırımlarında adımların yankılanır,,yankıda hayal kırıklığın,,

hayal kırıklığında  adımların…

Kah bi ağaca tutunur soluklanırsın,

kah bi duvara sırtını verir düşünürsün derin derin…

Yanından geçen yüzler,,sesler,,yankılar yabancı,,

sitemlerse tanıdıktır,,çünkü tüm kırık kalplerin lisanı aynı,bildiğin dil…..

üzüntü,,keder ve gam,……

……………

sonra zaman geçer,,o ilk günlerin acısı azalsa da,,

sızı hala yaradadır..

bazen kalbimizi inciteni affeder,yeniden döneriz eski günlere..

kiminde kırık o kadar büyüktür ki ;

bağışlayamaz yürek,,küsüp gider herşeye…

kiminde de bi orta yol bulunurken,,

kiminde affedilse de unutulmaz bi ömür…

ama illa o yokuş tepilir,,

adımlanır,

arşınlanır…...

bi dolu yerine hayal kırıklığımız siner,dağılır….

Belki bi yerine çöküp adımızı kazımışızdır tıpkı çocukluğumuzdaki gibi bi banka,,

belki de kalbimizden sızan ağrıdan bi kaç damla taşlarına bulaşmıştır bizden hatıra,,

yada bi kişiyi içimizden çıkartıp,toptan gömmüşüzdür o yokuşun bi yerine,,

ama illa,,

ama mutlaka,,

hiç değilse bi ömürde en az bi defa,,

hepimiz tırmanmışızdır “kırıp kalpler yokuşunu”

ruhumuzun üzgün adımlarıyla….

……………….

Keşke kalpler kırıldığında,,incindiğinde ya da sızladığında,,

yani çizilip baştan sona,,ağrısı katlanılmaz olduğu zamanlarda,

uzanıp ellerimizle usulca yerinden çıkartabilsek onu,,

ve yerine daha hiç kırılmamış,,hiç incinip kanamamış,,

bi anın üzüntüsüyle üzerine tek tane yaş damlamamış,,

parçalanmamış yani yepyeni,,

hiç kullanılmamış bi kalbi takabilsek söktüğümüzün yerine yine usulünce,,

ve onla devam edebilsek hayata kaldığımız yerden,

hiç bi kötü anın hüznü,

hiç bi yaranın sızısı hissedilmeden içimizde…..

ama olmaz….olmaz ne çare…

kalbimizde biz gibi tek olanımız,,yedeği olmayan,,biriciğimizdir

ve bi ömür yoldaşımız,ikincisi bulunmayan,en kıymetlimizdir…

ve aslında böyle olması çok daha iyidir belki de değişmesinden..

belki de o kırıklarla,,çiziklerle beraber,

bi kalbin içine sığmış,sinmiş  tüm duygulardır

bizi biz yapan şeyler…

belki de o kalp bizizdir baştan sona,,

ve belki o izler bile değerlidir,tutunmaya çalışırken akıp giden hayata…..

Hem bi kalbin içinde sadece kırıklar ve yaralar yoktur ki,,

ne çok heyecan

ne çok coşku ve deli gibi attığı bi dolu mutlu an daha saklamıştır içine,,

bi sürü an,,bi çok duygu güzelden yana,,

ve aşk

ve sevgi,,

onları da kıyıp terk edebilecek miyiz,

sızılarından kurtulalım diye,,

gözden çıkartabilecek miyiz içimizi ısıtan bi dolu keyifli anın hatırasını,

hani her kötü anda koşup saklandığımız,

hani ellerimizi uzatıp dokununca tekrar tekrar aynı sevinci yaşadığımız..

onlarsız koca bi boşlukla nasıl tutunucaz geri kalan yaşamımızda,,

ve ne kadar biz kalıcaz,bi ömrün içindekileri alıp boşaltınca….

Her kalp biriktirdikleriyle bi hazinedir,,

ve evet yaralandığında çok acır,,kırıldığında sızısı çok derindir,,

ama aslında sandığımızdan güçlüdür kalplerimiz,,

ve eşsiz ve  büyülüdür de üstelik..

bi düşünün ;

bi kalptir ancak yanıp tükenince bile küllerinden yeniden doğabilen tek parçamız….

Ve sadece onun büyüsüyle mutluluktan uçtuğumuzu sanırız…

Bizi o taşır bulutlara,dokunmak ne kelime,,sarılıp öperiz bile : )

İçine kocaman bi dünyayı bi dolu insanı sığdırırız da sevgiyle,

hala sonsuz yerimiz varmış gibi hissederiz geriye….

Her kalp büyülüdür,eşsizdir,benzersizdir,,

o yüzden kırıkları arasında kendimizi de kaybedip yitirmeden,,

bi yarayla kanayıp bi ömrü tüketmeden…

bilerek onlarında bi değeri olduğunu,

ruhumuz yaşamdan bişeyler öğrenirken……

ve görerek tek ziyaretçisi biz değiliz “kırık kalpler yokuşunun”

yürümeye devam edelim…yürüyelim..

mutlaka bi yerinde hayat bize yeniden gülümsüycektir,,

yeniden kanat açacaktır yüreğimizde güvercinler,,

yeniden saçın yüzüne düşecektir mutluluk rüzgarıyla,,

yeniden yanağını okşuycaktır huzur…

...

her an içinde bi sonrasını gizler,,

ve her yokuş mutlaka biter : )

bi de bakmışsın “özlem sapağından” dönmüş,,

“güzel günler meydanında” neşe içerisinde

çocuklar kadar mutlusun…….

…………….

İçte hüzün,,gözde nem,,yorgun ayaklarıyla her ruhun

aşinası olduğu bi caddenin,bin yıllık adıdır ;

“kırık kalpler yokuşu”………..

ve herkesin uğrak yeridir şaşırma

ve durma,,

sonuna dek yürü,her yol biter nasılsa…

en sonuna varınca anlarsın zaten : ) bak işte bitti

şimdi aç kollarını iki yanına bi martı misali

ve sal kendini adında “keyif ” geçen bi başka caddeye

ve unutma

her yokuş bi inişi de saklıyodur sana ardında ………………

…....

                     “seni kendimden tanıdım çocuk

                      ellerinden tanıdım seni,,tedirgin ellerinden

                       ………

                       eğildim öptüm yıkık alnından

                       uzaktın,kıyamadım sessizliğine,

                       biraz daha dedim içimden,,biraz daha

                       gün olur,onuru güzel çocuk

                       acı da yakışır insanın yüreğine…….…*”   

/şiir:şükrü erbaş’tan alıntıdır/