Güneşe arkamı çoktan döndüm.

Yönümü ise tümden kaybettim.

Bu güne;

kalbim yaralı geldim.

Yarındansa, ümidim hiç kalmadı

Kayboldum...

Oysa ben hep güneş olsun istemiştim, önümde.

Yüzümü sevip ışıtan.

Oysa karanlıkları, hep uzak sanmıştım.

Kara bulutlarıysa, bir anlık

Yanıldım.

Yanılmışım...

Yıldızlara uzanan merdivenleri tırmandım, sanarken ben

meğer yıldızsız boşluklara saçmışım içimi,bilmeden.

Her zorluğa direnirken gövdem,

tüm kazandığım koyu kurşuni bir geçmiş.

Yenildim.

Yenilmişim...

Şimdi hayatımda ben yerine,

Çoktan altında ezildiğm,

Sadece

Ve sadece

Gölgem...
21.10.2009,Elifce